Phurba (zwany także Łalpur Nagpo, co znaczy „Płomienna Czarna Phurba” ) jest jednym z pięciu jidamów Tantry Ojca (pha gju) i reprezentuje aspekt aktywności (‘phrin-las). Pozostałe cztery to:

1. Łalse reprezentujący aspekt ciała (sku),

2. Lhagod reprezentujący aspekt mowy (gsung),

3. Troło Tsoczok reprezentujący aspekt umysłu (thugs),

4. Łalczien Gekhod reprezentujący aspekt jakości (yon tan) .

Kult Phurby jest ważny także w szkole Sakjapy i szczególnie w tradycji Njingmapa, gdzie jest skojarzony z osobistą praktyką Guru Rinpocze i Jego partnerką Jeszie Tsogjal.

Dla Bonpo kult Phurby pochodzi z Szang Szung i Tazig leżące w Centralnej Azji. Współcześnie kult ten ma swoje źródło w XI w., kiedy to terton Bonpo i tekstów buddyzmu tybetańskiego (odkrywca duchowych skarbów, czyli term) o imieniu Khutsa Da-od , odkrył tekst dziewięciu tantr Phurby. Powiada się także, że słynny terton Szenczen Luga także odkrył te tantry w prowincji Tsang. Kult Phurby jest szeroko rozpowszechniony i praktykowany przez Bonpo w Indiach i Tybecie. Zgodnie z pismami Śardza Taszi Dzialtsena tekst rytualny zatytułowany dBal-phur nag-po drag-po Sting rdzogs w dwudziestu pięciu rozdziałach został skompilowany przez mędrca z Tazig , Takla Mebar, który był uczniem Czime Tsughpud, który z kolei był wcześniejszą inkarnacją Buddy Tenpy Szenraba Miło, założyciela religii Jungdrung Bon. Szczegóły kultu Phurby można znaleźć w Legs-bshad rin-po-che’i mdzod Śardza Taszi Dzialtsena; tłumaczenia fragmentów tego dzieła można znaleźć w książce Samtena G. Karmaya „Treasury of Good Sayings”, czyli „Skarbnicy Dobrych Przypowieści” stanowiące doskonały podręcznik dla studentów tradycji Bon – tłumaczenie w przygotowaniu przez Instytut Śardza Ling). Samaz praktyka Phurby dzieli się na trzy części – systemy: 1. Aspekt Ciała Phurby, 2. Mowy i 3. Umysłu.